Monday, 12 September 2016

दादुकाका


"कोण आहे हा दादूकाका, आणि तो त्या मुलाची बाजू का घेतोय?"
"आई खूप चांगला आहे ग तो, तू भेट ना एकदा त्याला तो समजावले सगळे आणि त्यानंतर तू म्हणशील तेच होईल." पूर्वा आपल्या भात्यातील शेवटचा बाण मारत म्हणाली.
"अजून विचार कर, मग मी म्हणेन तसेच करावं लागेल. आहे मान्य?"रमा.
"हो" पूर्वा.
"बर कुठे रहातो हा तुझा दादुकाका?" रमा.
"कॉलेजच्या बाहेर चहाची टपरी आहे ना त्याच्या समोर एक बसायला बेंच आहे तिथे." पूर्वा.
"अग घर कुठे आहे त्याच?" रमा.
"घर नाही आहे त्याच" पूर्वा.
"तू मला एका भिकार्याला भेटायला सांगते आहेस." रमा.
"आई पैसे नसतील त्याच्याकडे पण मानानं खूप श्रीमंत आहे ग."
"आता तू हट्टच धरला आहेस तर भेटते त्याला पण त्यानंतर त्या अमितचा नाद सोडायचा आणि मी सांगते त्या मुलाशी लग्न करायचे आहे मान्य?" रमा.
"हो" पूर्वा.
रात्र कधी संपते आहे असं पूर्वाला झालं होतं. ती बेड वर बसून अमित सोबत आपल्या जीवनाचे स्वप्न रंगवत होती. अमित तिच्याच कॉलेजमध्ये शिकायला होता. गेली चार वर्षे तो तिच्यावर प्रेम करत होता. हा शेवटच्या वर्षातला शेवटचा वेलेन्टाइन डे या वेळी प्रपोज नाही केलं तर कधीच नाही करता येणार हे त्याला ददुकाका 15 दिवस समजावत होता. खूप सारी मनाची तयारी करून त्याने प्रपोज केलं आणि पूर्वाने ऍक्सेप्ट हि केल.
अर्थात लाजाऱ्या अमितचे प्रपोज करायचे धाडस होत नव्हते पण चहाच्या कठड्यावरवर बसणाऱ्या दादू काकाने त्याला बळ दिले. त्याने त्याला मोटिवेट केलं.
हा दादू काका म्हणजे अजब रसायन. कोण,कुठला आणि कुठून आला हे कोणालाही माहित नाही. गेली कित्येक वर्षे तो या कठड्यावर बसतो. हा कठडा त्याचा घर.चहावाला त्याला रोज फुकट चहा पाजत असे. पण हा कॉलेज मध्ये फक्त प्रेम करायला जाणाऱ्या पोरांच्यामध्ये हा लव्ह गुरु म्हणून फेमस. याने सांगितलं की ती पोरगी तुला पटणार म्हणजे पटणार!
सकाळ झाली पूर्वा रमा ला घेऊन दादुकाकाका कडे आली दादुकाका नेहमीप्रमाणे पाठमोरा बसून चहा पीत होता.
"दादूकाका" पूर्वाने आवाज दिला आणि दादुकाका मागे वळला आणि अचानक स्तब्ध झाला तीच गत रमाची होती.
"सुहास" रमाच्या  तोंडातून अस्पस्ट आवाज निघाला. एवढ्यात पूर्वाच्या मैत्रिणीने पूर्वाला आवाज दिला.
"आई एक मिनिट आले मी" असं म्हणून पूर्वा निघून गेली.
"मला माहित होत एक दिवस तू येशील." दादुकाका.
"तू इथं कसा?" रमा.
"गेली 21 वर्ष या कॉलेजच्या कठड्यावर तुझी वाट पाहात बसलो आहे." दादुकाका.
"वेडा आहेस का?" रमा.
"एकदा मरण्याचा विचार केला होता पण मग आठवलं आत्महत्या करायची नाही असा तुला वचन दिला होता. तसाही तुझ्या प्रेमात झुरून झुरून मरायचं आहे." दादू.
"तू किती मोठी चूक करून बसला आहेस माहित आहे तुला?" रमा.
"मी चूक केली की नाही माहित नाही पण तू मात्र पुन्हा एकदा फार मोठी चूक करते आहेस." दादू.
"कोणती चूक." रमा.
"रमा पूर्वा मोठी झाली आहे तिला अमित शी लग्न करू दे. मी ओळखतो त्याला खूप चांगला मुलगा आहे . गेली चार वर्षे तिच्यावर प्रेम करतो आहे. त्याच लग्न पूर्वाशी नाही झालं ना तर अजून एक दादू काका या कठड्यावर तयार होईल ग." दादू.
एवढ्यात पूर्वा अमितला घेऊन आली.
"आई हा अमित." पूर्वा असे म्हणताच अमित तिच्या पाया पडतो.
"उद्या आई बाबाना घेऊन घरी ये." अमितची ख़ुशी गगनात मावत नव्हती दादूकाकांच्या डोळ्यात पाणी आलं आणि नेहमीप्रमाणे चाहवाल्याचा बारका पोर छोटू कोणीही न सांगता चार चहा घेऊन आला.
©प्रशांत शिगवण.

Sunday, 11 September 2016

वेळ


खूप वर्षाने ती गावी गेली म्हणजे अगदी वीस वर्षाने आणि अचानक एक बालपणीची मैत्रीण दीपा तिला भेटली.
" दीपा किती बद्दललिस ग" ती.
"तू मात्र तशीच आहेस, एकदम सडपातळ चवळीची शेंग" दीपा.
"तुला आठवत आपण नदीकाठी पाणी भरायला जात असू"
" ते कसं विसरेन, तू मात्र पाणी भरण्याच्या निमित्ताने त्याला पाहायला यायचीस" दीपा तिला चिढवत म्हणाली.
"तुझं आपलं काहीतरीच.." ती लाजून म्हणाली. थोडा वेळ इकडं तिकडच्या गप्पा झाल्या.
"तो कसा आहे ग?" शेवटी तिने विचारलेच.
"तुला माहित नाही?" दीपा
"काय?" ती.
"त्याला जाऊन वीस वर्षे झाली." दीपा.
"कुठे गेला तो?" तीच्या मनात पाल चुकचुकली.
"फास लावून घेतला त्याने" दीपा
"काय?" ती जणू उडालीच
"हातात एक चिट्टी होती आन चिट्टीत लिहल होत 'ती आणि वेळ मला कधीच विसरणार नाही' जाताना अख्या गावाला कोडा घालून गेला."दीपा.
अचानक तिला वीस वर्षयापूर्वीचे दिवस आठवले. हि मामाकडे शिकायला आली होती आणि त्याची ओळख झाली. ओळखीचं रूपांतर प्रेमात कधी झालं दोघांनाही समजलं नाही. कॉलेजचं शेवटचं वर्ष. संध्याकाळी कोलेजवरून येऊन पहाते तर काय बाबा घरी आलेले तिला न्यायला. मुलगा पाहिला होता त्यांनी आणि मुलगा मिलेट्रीत होता लवकर लग्न करून त्याला परत जायचे होते. बाबा म्हणाले शिक्षण लग्ना नंतर कर पण असा मुलगा नाही परत भेटणार.. हिने मैत्रिणीला भेटून येते सांगून निघाली ती थेट त्याच्या समोर थांबली. त्याला झालेला प्रकार सांगितला.
"तू काय निर्णय घेतला आहेस." तो.
ती 'विसर मला" ती.
"आणि आपण एकमेकांच्या सोबत पाहिलेली स्वप्न?" त्याने तिच्याकडे पाहात विचारले.
"तीही" तिने त्याच्याकडे न पाहताच बोलली. त्याच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले.
"तुला अजूनही वाटत आहे का आपल्यात जे होत ते संपलेच पाहिजे" त्याने पुन्हा एकदा तिच्याकडे आशेने पहात विचारले?
"हो" ती ठामपणे म्हणाली.
"मी नाही विसरू शकणार तुला.आणि मला वाटत तुही मला असं सहजा सहजी नाही विसरू शकणार" तो विनवणी करत म्हणाला.
"वेळ सर्व विसरायला भाग पाडते." ती.
"माझ्यासमोर ती वेळ हि हरेल आणि तुही" तो काहीतरी ठाम विचार करून म्हणाला.
"तुला समजत कस नाही आहे?" ती आता थोडी रागाने म्हणाली.
"आता तू समजून घ्यायचा नाहीच ठरवलं आहेस त्याला मी काय करू. बर काळजी घे स्वताची"असं म्हणून तो निघून गेला.
आज आठवण आली त्याचा तो वाक्य अजून तिला आठवत होत
"माझ्यासमोर ती वेळ हरेल आणि तुही"
आज वीस वर्ष्यानेहि तो तिला आठवत होता. खरंच ती वेळ हरली होती आणि तीही त्याच्यासमोर हरली होती. तो मात्र गुपचूप निघून गेला होता कारण काळ जिंकला होता.
अचानक तिच्या डोळ्यात चटकन पाणी आले.
©प्रशांत शिगवण.

Friday, 9 September 2016

जिद्द


"माला वाटत पोरी तू अजुन विचार करवा"
"माझा विचार झाला आहे बाबा"
"मुंबईत स्वत्तच घर ही नाही आहे त्याच" रमेश तिची समजूत काढत म्हणाला.
"बाबा माझ बोलन झाल आहे त्याच्याशी, घर नसल तरी स्वतःच्या हिमतिवर जग जिंकायाची जिद्द आहे त्याची धडपड पाहिली आहे मी स्वतःच्या डोळ्याने." रिया.
"स्वप्न पैश्याशिवाय पूर्ण होत नसतात." रमेश.
"तो गरीब जन्मला यात त्याच काय दोष? लहानपणी वडिलांचा छत्र हरवले, होटेलमधे काम करुन त्याने आपले शिक्षण पूर्ण केले." रिया.
"त्याला गरीबी मधे जगायची सवय आहे, पण तुझ काय?"रमेश.
"बाबा तुम्हीच म्हणता ना देवाने हात दिले आहेत, पाय दिले आहेत, आणि व्यवस्तित पाहण्यासाठी डोळे दिले आहेत, त्याच्या जग जिंकन्याच्या स्वप्नांना हातभार लावयला खुप आहेत. बाबा तो निर्व्यसनी आहे कोणताही वाइट गुण नाही आहे त्याच्याकडे, मला माहित आहे लाहानापासून लाडात वाढवलेल्या परीची तुम्हाला काळजी वाटतेय. मला एकदम तळहाताच्या फोड़ाप्रमाने जपलित. मला काश्यचिच कमी होउ दिली नाहीत. पण आता वेळ आली आहे की मला स्वतःला शिद्ध करायची. बाबा जस आईने स्वताला सिद्ध केल आणि माझ्या बाबानी जग जिंकल. तो मला गाडी बंगला यातल काही देईल की नाही माहित नाही पण उपाशी कधीच ठेवनार नाही. बाबा मला माझ्या जगण्याच्या संघर्ष करू दे." रिया अस म्हणाली आणि पटकन रमेशच्या पाया पडली. रमेश काहीच बोलला नाही. त्याच्या डोळ्यात फ़क्त अश्रु होते. मुलीच्या भविष्या साठी पाहिलेली स्वप्न पुन्हा एकदा त्याच्या डोळ्यासमोरुन झर झर पुढे सरकत होती. बाहेर रवि रियाची पहात होता. त्याच्याही डोळ्यात स्वप्न होती दोघांच्या संसराची आणि आपल्या करिअरची. रिया एका ठाम निर्णय आणि एक शून्यातुन जग निर्माण करण्याच्या निश्चयाने बाहेर पडली. सर्व भविष्य एका जिद्दिवर अवलंबून होते. अजुन एक कपल स्वप्नांचा खेळ खेळण्यास तयार होते. जिद्द आणि मेहनतीची शिदोरी जोडिला होती.
©प्रशांत शिगवण.
#जिद्द
#स्वप्न

Friday, 2 September 2016

फिजिकल रिलेशन

फिजिकल रिलेशन.
माझा एक मित्र आहे त्याच खर नाव सांगत नाही पण दोन वर्ष्यापूर्वी मला तो भेटायला आला होता. खुप गंभीर आणि अस्वस्थ दिसत होता. चांगल्या कंपनित 50 हजार एवढं मासिक वेतन असताना आर्थिक प्रॉब्लम मधे असेल ही पहिली शंका कधीच दूर झाली होती. नेहमी हसत खेलत असणारा आणि सर्वांची चेष्ठा मस्करी करणारा माझा तो मित्र शांत पाहून मलाच रहावल नाही. खुप वेळ हॉटेलमधे बसल्या नंतर शेवटी मीच विषय काढला "आता सांगणार आहेस काय झाल?" माझ्या या प्रश्नाने त्याच्या डोळ्यात पाणी आल म्हणाला  "खुप मोठ्या प्रॉब्लम मधे फसलो आहे, त्या आरतीने लग्नाच अमिश दाखवून बलात्कार केला अशी केस करेन म्हणून धमकी दिली आहे"
सार प्रकरण लक्षात आल. काही वर्ष्यापूर्वी याच्याच कंपनित याच्या हाताखाली काम करणाऱ्या मुलीशी याच प्रेमप्रकरण झाल होत. कोणत्याही मुलिकडे डोळे वर न करू पहाणारा है महाशय चक्क प्रेमात पडला होता.  पहिला पहिला खुप खुश होता. एखादी मुलगी बाजूने जात असली आणि आम्ही तिच्याकड़े पाहिले तरी म्हणायचा "गर्लफ्रेंड असताना दुसऱ्या मुलिकडे पहायाची इच्छा कशी होते रे तुमची?" एवढं याच त्या आरतीवर प्रेम. याची यापेक्षा सुद्धा तीच्याकडून हीच होती की निदान तिनेही प्रामाणिक राहावे. वर्षभर प्रेमात राहिल्यावर तिचे याला रंगढंग समजू लागले. तिचे फोन दिवसभर चालू असायचे आणि एक दिवस तर हद्द झाली याने तिला बैंडस्टैंड ला दुसऱ्या मुलासोबत फिरताना पाहिले. याने जाब विचारला असता तुहि दुसऱ्या मुलीला घेवून फिर हा तिचा निर्लज उत्तर! मग यानेच ब्रेक अप केल पण तिने ब्रेक अप करायला नकार दिला आणि एक दिवस तिचा मानलेला भाउ(अशी तिने करुन दिलेली ओळख) पोलिस हवालदार होता त्याला घेवून आली. लग्न कर नाहीतर लग्नाचा अमिश दाखवून वर्षभर बलात्कार केलास अशी केस करेन म्हणून धमकी दिली. ती याच्या ऑफिसला डेटा इंट्री करायची. तिला पगार कमी आणि  हा त्या कंपनित मैनेजर महिन्याला याला पगार 50000 घराची परिस्थिति सधन.तिने याच्या पैश्यावर डोळा ठेवून प्रेम केल. याच्या वडिलांची समाजात चांगली ओळख शेवटी तिला 5लाख रुपये देवुन मामला कसाबसा संपवाला.
सांगायचा उद्देश्य हाच की दोघांच्या सम्मतिने फिजिकल रिलेशन आले असतील तर तो बलात्कार कसा होउ शकतो? मी हा उदहारण दिला पण समाजात यापेक्षा खुप वाइट उदाहरणे आहेत. एखाद्या मुलिसमोर आपल्या तोंडातुन शिवी आली की आपण असभ्य पण तिचा मुलगी जेव्हा इतराना शिव्या देते हे चालत.  लग्नाअगोदर येणारे फिजिकल रिलेशनला समाज टॅबू मानत. पण वयात आल्यावर विभिन्नलिंगी आकर्षण आणि नंतर फिजिकल रिलेशन ही एक नैसर्गिक प्रक्रिया आहे. निसर्गाने निर्माण केलेली. फिजिकल रिलेशनशिप ला चूक मि अजिबात म्हणणार नाही. निसर्गाने नर आणि मादी हे दोन जिव निर्माण केले आहेत. नराला आपले जीन्स जास्तीत जास्त माद्यांच्या मार्फ़त पुढे पाठवायचे असतात तर मादिला फ़क्त स्ट्रॉन्ग जीन्स असलेला नर निवडून प्रजनन करायचा असा निसर्गाचा साधा नियम आहे. मादिकड़े चॉइस आहे कारण निसर्गाच्या नियमाप्रमाने फ़क्त स्ट्रॉन्ग जीन्स पुढे न्यायचे आहेत. निसर्गाचा नियम हा सर्वानाच लागू आहे मग तुम्ही कितीही कायदे बनवा नाहीतर समाज बनवून बहिष्कार करा. जर फिजिकल रिलेशन चुकीच असेल तर मग लग्न नावाची विधि करुन त्या चुकीच्या पद्धतिला तुम्ही मान्यता का दिली आहे. मला माहित आहे माझी ही पोस्ट खुप संवेदनशील मुद्दा आहे. अजुनपर्यंत अशी कोणतीही पोस्ट मी लिहली नव्हती त्यामुळे कदाचित माझेच मित्र याला विरोध करतील. पण खर सांगू मित्रानो स्वताला सभ्य समाजनार्या माणसांच्या मोबाईल मधे हिडन अप मधे मी ब्लू फिल्म पहिल्या आहेत.
#सभ्य_समाज
©प्रशांत शिगवण

Tuesday, 2 December 2014

शिक्षा

मित्रानो परवा हरियानातील बस मधील दोन मुलींची बहादुरी साऱ्या देशाने पाहिली त्यावरून एक गोष्ट आठवली.

          एका घनदाट जंगलातून माणसांनी भरलेले लग्नाचे वराड निघालेले होते. अचानक त्यांची बस अडवण्यात येते.  तीन डाकू  बस मध्ये चढतात. बस मधील लोकांच्यात दहशत बसावी म्हणून चढल्या-चढल्या बसच्या ड्रायव्हरचा लोखंडी सळी  डोक्यात मरून खून करण्यात येतो. सारा लग्नाचा वराड लुटून ते निघून जावू लागतात. एवढ्यात त्यांच्या मधील एका म्होरक्याचे लक्ष खिडकीच्या बाजूला बसलेल्या सुंदर तरुणीवर जातो.

         तिघंही पुंन्हा बस मध्ये चढतात. तिला ओढत-खेचत बसच्या खाली उतरवता. ती मुलगी बसमधील लोकांना विनवण्या करते पण माणसांनी खचा-खच भरलेल्या लोकांमधील कोणीही तिच्या मदतीला येत नाही.
बस मधील एक तरुण बस मधील लोकांना विनवतो त्यांना सांगतो "ते फक्त तिघे आहेत आणि आपण ४०लोक आपण त्यांना सहज हरवू शकतो" पण तरीही कोणी त्याच्यासोबत मदतीला येत नाही. शेवटी नाईलाजाने तो तरुण त्या तिघांशी एकटाच लढायचे ठरवतो. आणि बसबाहेर पडतो पण त्या तिघांच्या पुढे त्याचा निभाव लागत नाही त्याच्या डोक्यावरच्या एका गंभीर आघाताने तोही तिथेच बेशुद्ध पडतो.

रस्त्याच्या त्या बाजूच्या झाडामागेच त्या मुलीचा बलात्कार होत असतो आणि बसमधील लोक लाचार होऊन तमाशा बघत असतात. काही वेळेतच त्या तीन नराधमांची भूक मिटते. ते निघून जातात. आपले फाटलेले कपडे आणि अर्ध नग्न अवस्थेत ती तरुणी पुंन्हा बसकडे वळते. एवढ्यात बेशुद्ध झालेला तो तरुणही शुद्धीवर येतो. बसमध्ये सारे तिच्याकडे सहानभूतीने पाहत असतात तर काही निर्लज्ज तिच्या शरीराकडे पाहून नयनसुख घेत असतात. 

बसचा ड्रायव्हर मेल्याने बस पुढे कशी न्यावी हा साऱ्या लोकांपुढे पेच पडतो. कारण त्यातील एकालाही बस चालवता येत नसते. ती मुलगी उठते. बसच्या ड्रायव्हर सीटवर बसते. एव्हाना तो मुलगाही बसमध्ये चढू लागतो ती पुन्हा बसमधून दरवाज्या जवळ येते. त्याला बसच्या बाहेर ढकलते. बसचा दरवाजा आतून लॉक करते. सारे वराडी हैराण होतात. ती काय करत आहे हे कोणालाच समजत नाही. ती बसचा स्टार्टर लावून बस चालू करते पुढे उतार असतो बस भरधाव वेगाने पळवते आणि अचानक नुटल करून दरवाजा उघडते आणि बसच्या बाहेर उडी मारते. बस खोल दरीत कोसळते. 

मित्रानो हि गोष्ट आहे. अचानक रात्री सुचली. देशात एका त्रीच्या अब्रू वाचवू न शकलेले नामर्द नसलेलेच परवडले असे माझे स्पष्ट मत आहे.तुम्हाला काय वाटते जरूर कळवा

Thursday, 11 September 2014

मला नरेंद्र मोदी का आवडतात.?


एक गोष्ट सांगतो.         


         एका हाय-फाय हॉटेल  समोर एक भिखारी बसत असे. हॉटेल मध्ये येणाऱ्या-जाणाऱ्या प्रत्तेकाकडून तो भिक मागत असे. पण त्याला शक्यतो कोणी भिक देत नसे. एक चांगल्या कंपनीत काम करणारा एक व्यक्ती रोज त्या हॉटेल मध्ये जेवायला येत असे. नेहमी तो व्यक्ती जेवून झाला कि एक जेवणाची थाली पार्सल घेत असे आणि बाहेर जावून त्या भिखाऱ्याला देत असे. असे कित्तेक दिवस निघून जातात. हॉटेल चा मालक हे दृश नेहमी काचेच्या खिडकीतून पाहत असे. एक दिवस तो व्यक्ती त्या हॉटेल मध्ये जेवायला येतो. आपले जेवण झाल्या नंतर नेहमी प्रमाणे जेवणाची थाली पार्सल घेतो. आणि बाहेर त्या भिखाऱ्याला द्यायला जातो पण आश्यर्य तो भिखारी तिथे नसतो. तो त्याला सगळीकडे शोधतो पण तो भिखारी कुठेच दिसत नाही एवढ्यात त्याचा लक्ष त्या हॉटेलच्या दरवाज्यावर उभ्या असलेल्या वॉचमन कडे जातो. तो त्या वॉचमनला पाहून आश्चर्यचकित होतो कारण तो वॉचमन दुसरा तिसरा कोणी नसून प्रत्यक्ष तो भिखारी असतो. भिखारी त्याला पाहून सलाम ठोकतो.          


          गोष्ट का सांगितली समजली का? नाही समजली? तुम्ही म्हणाल यात नरेंद्र मोदींचा काय संबंध? संबंध आहे. तो माणूस रोज त्या भिकाऱ्याला फुकटचे जेवण देत होता.त्याला फुकट खायची सवय लागली होती. त्याचा आत्मसम्मान मेला होता. पण हॉटेल च्या मालकाने त्याला नोकरी दिली. म्हणजे आता तो रोज सम्मानाने जेवणार होता.                   
     

       
आपल्या लोकांना कोन्ग्रेस सरकारने अनेक स्वस्तातल्या योजना देवून भिकारी बनवले होते. मोदी म्हणतात मी  काहीहि फुकट देणार नाही पण तुम्हला आत्म सन्मान लाभेल येवढा रोजगार जरूर उपलब्ध करेन. आता विधान सभेच्या निवडणुकांची वेळ झाली आहे. कोन्ग्रेस राष्ट्रवादीची अनेक फुकट योजनांचे जाहीरनामे निघतील पण तुम्हाला ठरवायचे आहे भिकारी बनून ते मिळवायचे कि आत्मसन्मानाने आपल्याला आवडलेली वस्तू मिळवायची.      


            बाकी तुम्ही हुशार आहातच    

Tuesday, 12 August 2014

Thursday, 12 December 2013

तयारी अखंड हिंदूराष्ट्राची- भाग३


हिंदू धर्म हा सहिष्णू आहे. सर्व धर्मांचा आदर करणारा आहे मग हिंदू राष्ट्राचा अट्टाहास का असा प्रश्न पडला असेल ना तुम्हाला ? तुम्हाला आठवतो आहे तो 'वीर सावरकर' चित्रपट ? नाही ना? कसा आठवेल असे चित्रपट पहायची सवयच नाही आम्हाला ठीक आहे मी त्यातला शेवट सांगतो

सावरकर म्हणतात "देश स्वतंत्र झाला देशाच्या नरड्यावर पाय ठेवून कोन्ग्रेस ने फाळणी मंजूर केली. कारण कोणाला आमदार बनायचे होते तर कुणाला खासदार! देशाची कुणाला काय पडली आहे. धर्म निरपेक्ष विचारधारा अशी काही रुजवण्यात आली कि सामान्य माणूस आपला धर्मच विसरून गेला.

धर्म म्हणजे अस्तित्व, धर्म म्हणजे संस्कार, धर्म म्हणजे समाजात जगण्याची एक सुंदर पद्धत! ज्या माणसाला धर्म नसतो त्याच्यात आणि पशुत काय अंतर? स्वत्ताचे अस्तित्व विकून आपण धर्म निरपेक्ष विचार धारणेत वाहून गेलेलो निर्जीव प्राणी आहोत याच्या उलट मुसलमान हे धार्मिक दृष्ट्या एकत्र राहिले. त्यामुळे त्यांच्या एकत्र मतदानावर लालची नेत्यांची नजर राहिली त्यांच्यासाठी लुभावाने वादे केले जावू लागले. सत्तेत आल्यावर त्यावर अंमल हि केला जावू लागला

देशात २०करोड मुसलमान ८० करोड हिंदुंवर भारी पडू लागले याला कारण काय? याला कारण एकच मुसलमान धार्मिक आणि राजकीय दृष्ट्या एक राहिले. आम्ही धार्मिक दृष्ट्या एकत्र येतो पण राजकीय दृष्ट्या विभागले जातो. त्यात आरक्षणाच्या नावाखाली आम्हाला राजकीय दृष्ट्या विभागने सोयीस्कर आहे हे मतलबी राजकारण्यांनी कधीच ओळखले आहे. आपल्या देशाचा बराचसा पैसा यांच्या विकासासाठी वापरला जातो.

जरा विचार करा आपला देश जेव्हा स्वतंत्र झाला तेव्हा जर धार्मिक तत्वावर जसा पाकिस्तान बनला तसा हिंदुस्तान झाला असता आणि सार्या मुसलमानांना पाकिस्तानात पाठवले गेले असते आणि सार्या पाकिस्तानी हिंदुना हिंदुस्तानात घेतले असते तर? देशाचा वर्तमान आणि भविष्य कसा असता? अल्पसंख्यांक लोकांसाठी वापराला जाणारा करोडो रुपये हे गरीब मागासवर्गीय लोकांच्या कल्याणासाठी वापरले गेले असते. आत्ताच्या वेळी मुसलमान भारतात नसतेच मग राजकारणी गरीब मागासवर्गीय लोकांच्या मतांच्या लालसेने त्यांच्याकडे धावले असते. परिणामी दलित मागासवर्गीय लोकांचा विकास जोमाने झाला असता आणि देशात सार्या पार्ट्या आज जश्या आपण किती धर्मनिरपेक्ष आहोत त्यापेक्षा आपण किती हिंदुत्वादी आहोत हे दाखवण्यासाठी धड-पडल्या असत्या. आज- काळ चे नेते जसे अल्प संख्यांक मतांसाठी लालुचन करतात तसे ते हिंदू राष्ट्रात विकासासाठी केले असते परिणामी देश एक मजबूत महासत्ता असता.

धर्मनिरपेक्षपाणा म्हणजे दोन नावेत पाय ठेवणे आणि असा देश कधीच महासत्ता होऊ शकत नाहीच पण एक मजबूत विदेश नीतीहि वापरू शकत नाही आपल्या देशाची स्तिती हि एका अबले पेक्षा जास्त काही नाही.आता

मी वर दिलेली दोन्ही विधाने १) हिंदू धर्म हा सहिष्णू आहे.२) सर्व धर्मांचा आदर करणारा आहे. हि खोडून काढतो हिंदू धर्माचा धर्मग्रंथ हि भगवत गीता आहे त्यात भगवान श्रीकृष्णांनी सांगितले आहे . धर्माशी धर्माने लढा आणि अधर्माशी अधर्माने लढावे. अन्याय करणाऱ्या पेक्षा अन्याय सहन करणारा हा जास्त अपराधी असतो. मला सांगा यात कुठे सांगितले आहे तुम्ही सहिष्णू राहा २) हिंदू धर्म हा सर्व धर्मांचा आदर करणारा आहे. राजकारणी सत्तेसाठी आपली आई हि विकायला कमी करणार नाहीत अहो जेव्हा महाभारत घडले तेव्हा इतर धर्मांचे अस्तित्वच नव्हते मग आपला धर्म इतर जे अस्तित्वात नसलेल्या धर्माचा आदरकर्ता होता हि शुद्ध थाप आहे.आपल्या एकतेची ताकत ओळखलीत तरच हिंदू राष्ट्र निर्मिती शक्य आहे.

Saturday, 8 June 2013

औरंग्याला धडकी भरलेला गनिमी कावा !


संभाजी महाराज्यांच्या मृत्यू नंतर राज्य मोडले , सरदार फुटले, फितुरीला चेव आले. हातात सेना नाही राज्याला सेनापती हि तर दूरची गोष्ट त्यात शाही खाजाण्यात खळ-खळाट . आता करायचे काय औरंगजेब तर एखाद्या अजगरासारखा महाराष्ट्राला वेढा देवून होता. दिवसान दिवस त्याच्या वेढ्याचा फास महाराष्ट्राच्या गळ्यात आवळत जात होता. आया बहिणी नागवल्या जात होत्या. मंदिर पडून मशिदी बांधल्या जात होत्या. आता शेवटचे काय ते सोक्ष मोक्ष लावावे म्हणून राजाराम महाराज्यांनी आपल्या विश्वासू सर्दारांसोबत सभा भरवली.

सभेत कुणीच काही बोलत नव्हते. इतक्यात संताजी उठले . " महाराज माझ्या मनाशी एक निर्धार केलाय कदाचित तुम्हास्नी तो वेडेपणा वाटल पण त्यावाचून गत्यंतर नाही." संताजी." काय आहे तुमच्या मनात?" राजाराम महाराज शांतपणे म्हणाले. " इथल्या संकटाचे कारण आहे तो आलमगीर , आणि मी त्या संकटालाच संपवायचे ठरवले आहे.अकस्मात छापा घालून त्याला मारायचे म्हणतो आहे." संताजी निश्चयाने म्हणाले आणि सारे सरदार त्यांच्याकडे पाहू लागले. " छापा घालणार कोण? तुम्ही आणि तुमच्या जीवाला काही बरे वाईट झाले तर ?" राजाराम महाराज ."हो . मी निश्चय आणि मनाची तयारी केली आहे राजे " संताजी ." संताजी राव हा वेडेपणा करण्यापेक्षा त्या शेख निजामाचा बंदोबस्त केले तरी पुरेसे आहे ." धनाजी जाधव त्यांची समजूत काढत म्हणाले. "झाडाच्या फांद्या तोडून उपयोग नाही सारा झाड तोडणे आवशक आहे . आठवा तो छत्रपतींचा शाहिस्ते खानावरचा छापा . तीन वर्ष लागलेला वनवास एका दिवसात महाराजांनी संपवले होते . काबुल आहे हा वेडेपणा आहे पण उरात सुडाची आग असल्यावर हा वेडेपणा करावासा वाटतो. त्या माता भगिनींच्या लुटलेल्या अब्रूची आग, शेकडो मंदिरांच्या विध्वंसाची आग. पराजयाची आग मला स्वस्त बसू देत नाही राजे. धनसिंग वीराचे जीवन म्हणजे अळवावरचे पाणी आज आहे आणि उद्या नाही. जिंकण्यासाठी जीव उधळणे हेच त्याचे आयुष्य अस समजा आम्ही मरणाच्या शोधत आहोत हि नामर्द पानाची जिंदगी आम्हास नकोशी झाली आहे. एक संताजी मेला तर फारसे फरक पडत नाही पण हा संताजी यशस्वी झाला तर या महाराष्टाला लागलेला हा शाप कायमचा संपून जाईल.


धनाजी जाधव आणि राजाराम महाराज आवक होऊन धीरगंभीर संताजीकडे पाहू लागले. महाराज्याना परवानगी देण्यावाचून गत्यंतर नव्हते. धनाजी जाधवांना शाबदि  खान आणि रणमस्त खान हे बादशहा ला पाठवत असलेली रसद तोडायची कामगिरी देण्यात आली १२००० ची फौज घेवून धनाजी जाधव फलटण ला गेले . सोबत फक्त २००० निवडक साथीदार ठेवून संताजीनी आपला मुक्काम शंभू महादेवाच्या डोंगरात हलवला.

तुळापुर च्या छावणीत संताजी घोरपडे यांचे विश्वासू गुप्तहेर कोकानोबा आणि हरबा केव्हाच निघून गेले होते. काही दिवसातच ते बातम्यांचा खजाना घेवून आले. " दाजी बादशहाचा दलाम्बा लय मोठा हाय सहा -सात कोसाचा घेर करून छावणी पसरली हाय. छावणीच्या मध्यभागी गुलालबार तंबू ठोकला हाय .त्याभोवती दोन परस उंचीचे बांबू ठोकून लाकडी फळ्यांचे कुंपण हाय. यावर गुलाबी कापडाची कानात पंघारालीया. तंबूच्या चारी अंगाला लाल निशाण ......"

जावू दे रे मला पहार्याची काय व्यावास्ता हाय ती सांग. "संताजी. " छावणीत पहारा चोख हाय .गुलालबार तंबूच्या मुख्य प्रवेश द्वारावर पहारा करणाऱ्या मुख्य अधिकाऱ्यांची निवास स्थाने आहेत. त्यांचे पहारे रोज बदलतात. खासे आणि जनाना यांची जबाबदारीही त्यांच्यावरच आहे. इथेच बाजाराची जागा आहे. प्रवेश द्वाराच्या दुतर्फा व्यापार्यांनी आपली दुकाने थाटली आहेत. इथेही चोख पहारा आहे. बाजार ओलांडून पुढे आलो कि दिवाने आम चा दरबार लागतो. मग पुढे दिवाने खास चा दरबार त्याला लागुनच जनान खाना हाय. त्याला लागून बादशहाची ख्वाबगहा आहे. तंबूच्या आत बाहेर शेकडो अहादी, शेखजादे यांचा कडक पहारा आहे. झोपण्याच्या जागी पाळलेले गुलाम चेले यांचा खडा पहारा असतो जनान खाण्यात शेकडो शशास्त्र स्त्रियांचा खडा पहारा हाय .संताजी घोर्पद्यानी घनश्याम राम कडून छावणीचा नकाशा तयार करून घेतला. कधी निघायचे, कोणत्या वाटेने जायचे , कुठे मुक्काम करायचे , शेवटच्या मुक्कामापासून तुलापुराचे नेमके अंतर किती तिथे पोहचायला नेमका किती वेळ लागेल या सार्याचा अंदाज बांधला .


प्लान-संताजीनी फलटण च्या बाजूने नीरा नदी ओलांडली. जाजुरीच्या खंडेरायाचे दर्शन घेतले. सासवडच्या दिवा घाटाच्या झाडीत ठरल्याप्रमाणे पहिला मुक्काम झाला . ओल्या रानात सैन्याने पहिली विश्रांती घेतली. संध्याकाळी संताजीनी छावणीचा नकाशा पसरला. " गड्यानो नकाशा नीट पाहून घ्या. हा तंबूचा प्रवेशद्वार इथून आंत घुसायचे पाऊस खूप पडत आहे सारे सरदार दारू पियुन गाढ झोपले असतील याच संधीचा आपल्याला फायदा उचलायचा आहे. " सारे सरदार एक-मेकांकडे भीतीयुक्त नजरेने पाहू लागले संताजींच्या डोक्यात असा आत्महत्या करायचा विचार असेल असे त्यांना मुळीच वाटले नाही. संताजींचा त्यांच्याकडे अजिबात लक्ष नव्हते. ते आपला प्लान पुढे सांगू लागले. " आपण सैन्याचे ५ तुकडीत विभाग करू दोन तुकड्या बाहेर थांबतील तीन तुकड्या छावणीत घुसतील. त्यातले एक एक पाथक बहिर्जी ,मालोजी , विठोजी आणि त्यांच्यासोबत आम्ही स्वत्ता जावू . काम झाले कि चारही तुकड्या वेग वेगळ्या मार्गाने बाहेर एक मेकाला इशारा देत बाहेर पडतील . यात जराशीही चूक जीवावर बेतेल. आम्ही दिलेले हुकुम तुंम्ही आणि तुमची मनसे तंतोतंत पळतील तरच आपण यशस्वी होऊ लक्षात ठेवा.या मोहिमेबद्दल सारे नाखूष असले तरी संताजीना नाही बोलायची कुणाच्यात हि हिम्मत नव्हती.वाघाच्या गुहेत - ठरल्याप्रमाणे दोन तुकड्या बाहेर थांबल्या तीन तुकड्या घेवून संताजी स्वत्त तंबूत जाऊ लागले एवढ्यात छबिन्याच्या पहारेकर्यांनी त्यांना हटकले. " ठहरो, कोण हो तुम लोग?""आम्ही व्हय आपल्याच लष्करातील शिर्के आणि मोहित्यांचे स्वार रातच्या छाबिण्यासाठी बाहेर गेलो होतो. मुबादाल्यासाठी मानसे आली म्हणून परत आलो आहोत. " संताजीनी ठोकलेली थाप वर्मावर लागली. त्यांना आत जावू दिल गेले मोक्याच्या ठिकाणी आल्यावर दोन तुकड्या तिथेच आडोश्याला थांबल्या. ६०० मावळ्यांची निवडक तुकडी घेवून संताजी गुलालबारच्या दिशेने निघाले. जोरदार पावसाने मशाली विझल्या होत्या थंडीने कडाडलेले पहारेकरी आपल्या तंबूत दारू डोसून पडले होते. नगारखाना पार करायला संताजीना कोणतीही अडचण आली नाही ते बाजारातून पुढे जात असताना कुणीतरी त्यांना हटकले "रुक जाव " दुसर्या क्षणाला विठोजीच्या हातातल्या तलवारीने त्याचे मुंडके धडा-वेगळे केले. तंबूच्या मुख्य प्रवेश द्वाराशी असलेल्या पहारेकर्यांना संशय आला ३००-४०० लोक थेट तंबूत घुसत आहेत हे त्यांना जाणवले. त्यांनी गोंधळ सुरु केला. मराठे तयार होतेच गलका वाढायच्या आताच त्यांनी त्यांचे काम तमाम केला. दिसेल त्याला मारत मराठे दिवाने इ आम मध्ये घुसले.


गनीम आया , भागो भागो एकाच गलका झाला. पण याच वेळी निसर्गानेही रौद्र रूप धारण केला विजा आणि ढगांची गडगडाट जोरात सुरु झाली. पाऊस होळी खेळू लागला. गुलाम ,चेले खासे मारून मराठे पत्शाहाच्या शयनगृहा कडे वळले. संताजी संतप्त नजरेने औरंगजेबाला शोधू लागले पण बादशहा कुठे दिसत नव्हता. लपून बसला असेल म्हणून त्यांनी सारा शयनगृह उलटा -पालट केला. पण सारे प्रयत्न व्यर्थ गेले. सर्वांनी आता लवकर निघाले पाहिजे नाहीतर सार्यांच्या प्राणावर बेतेल म्हणून निघू लागले तेवढ्यात कोपर्यात काहीतरी हलले बहिर्जीने हललेल्या जागी हात घालून खसकन ओढून काढले पण तो एक साधा चेला होता. मृत्यूचे थोडे भय दाखवल्यावर त्याने बादशहा जनान खाण्यात पाळला असल्याचे सांगितले " चला जनानखान्यात ' विठोजी पुढे जाऊ लागला संताजीनी त्याला अडवले . " जावू दे वूठू , बादशहा वाचला खरा पण सारा इतिहास बायकांच्या आसर्याला लपला म्हणून त्याची छी थू करेल.


सारे पटकन बाहेर पडले . बाहेर सारे गोंधलेले होते. मराठे त्यात बेमालूम मिसळले. बहिर्जीने तंबूच्या सार्या रस्या कापल्या आणि तो अवाढव्य तंबू एक जोरदार ढगफुटी आवाज करत जमीन-दोस्त झाला. बहिर्जीने त्यावर लावलेले सोन्याचे कळस कापून घेतले. तंबू कोसळतच भगदड  माजली सार्यांना वाटले बादशहा तम्बुखाली मेला असावा. पावसाचा जोर अचानक वाढला. मराठे मोघल सैन्यात घुसून एक मेकांना इशारा देत कधीच निसटले होते.